Sendika Bürokratları Hamlelerini Yapıyor

 

Paskalya günü, ayın 20’sinde, 2 tane daha İşçi Partisi Ulusal Yönetim üyesi, Limerick’e geldi. O gece Lord Belediye Başkanı O’Mara tarafından düzenlenen toplantıda Cronin, Grev Komitesi adına yetkiyi onlara devretme teklifinde bulundu. Yetersiz hissettiyse bunun sebebi, kısmen grevi kazanmak için yapılması gereken şeyleri bilmesi ve Ulusal Yönetim üyelerinin mücadeleyi genişletmeye istekli ve ehil olabileceğine inanmasıydı. Cronin, zaten demir yolu işçilerini çağırmaktan bahsetmişken, şimdi de Ulusal Yönetim’in Limerick’i İrlanda’nın ulusal ve toplumsal devriminin merkezi yapacağını ilan etmişti.

Ulusal Yönetim diğer üyeleri de Salı ve Çarşamba, 22 ve 23 Nisan tarihlerinde Limerick’e geldi. Sonraki gün, akşama kadar Grev Komitesi’yle konuştular. Cronin’in umutları suya düşmüştü. Heyet, Parti ve Kongrenin özel bir konferansı olmadan ulusal bir genel grev yapma çağrısında bulunma yetkisinin olmadığını belirtti. Her durumda böyle bir grev en fazla birkaç gün sürebilirdi, çünkü Thomas Farren’in da sözleriyle, ‘’mevcut durumun içinde devrim için hazır değillerdi’’

Heyetin önerisiyse en başında kısıtlı ve tamamen ütopikti. Johnson bunu Drogheda’da şöyle tasvir etti “…uğruna mücadele ettikleri amaç için çok şey feda etmeye kararlı ve azimli olduğuna inandıkları Limerick erkek ve kadınlarının, şehirlerini boşaltmaları ve askeriyenin eline boş bir kabuk olarak bırakmaları gerekiyordu. Eğer Yönetim’in önerisini kabul ederlerse Limerick halkının yerleşimi ve beslenmesi için düzenlemeler yapılmıştı. Limerick’de danıştıkları insanların çoğu öneriye sıcak bakıyordu. Sonra Yönetim öneriyi yerel komiteye taşıdı ve lehine tartıştıktan sonra, kararı komiteye bıraktı. Komite öneriyi reddetti. Bu nihai karardı. Yönetim Limerick’e kendi grevlerinin yönetimini Limerick Grev Komitesi’nin elinden almaya gitmemişti.”

Bunun anlamı oldukça basitti. Yönetim, işgalci kuvvetlerle yüzleşmekten kaçınmak için her türlü yola başvurmaya hazırdı. Limerick o zamanlar bugünkü halinden daha küçük olmasına rağmen, yine de İrlanda’nın beşinci en büyük şehriydi. İşçi Partisi için tahliyesi katlanılmaz bir yük olurdu. Aynı zamanda, Limerick’teki rolü sıkıcı bir vaziyet ama kesinlikle daha kolay bir hal alacak olan İngiliz Ordusu’nu caydırmazdı. Varılacak tek mantıklı sonuç bunun, tıpkı başlatmaya korktukları ulusal Genel Grev gibi, İşçi Partisini, hem de İngiliz emperyalizmini hiç utanca düşürmeden mahvetmesi olurdu. Saf protesto siyasetinin sınırlamaları nadiren bu kadar belirginleşirdi. Oldukça doğru bir şekilde, Grev Komitesi bu öneriyi reddetti.

Başka yerde olmasa bile siyasette, doğa vakumlardan tiksinir. Solcular fırsatlarını kullanamadı. Şimdi zaman, grevcilerin burjuva müttefikleri için taraf değiştirmeye çok elverişliydi. Yönetimin Grev Komitesi ile olan görüşmesinden bir gün sonra Belediye Başkanı ve Limerick Piskoposu, General Griffin’i ziyaret etti. O toplantıda neler gerçekleşti bilinmiyor. Sonraki olaylar, uzlaşmaya varılabilecek bir şeyi elde ettiklerini gösterdi: Sovyet sona ermeliydi ve bundan bir hafta sonra, ilan edilen bölgede bir sorun çıkmazsa, Askeri İzin Belgesini geri çekecekti.

Bu teklifle karşılaşınca, manevi ve maddi olarak burjuva Limerick’in liderleri tarafından desteklenen, siyasi olarak, ve şimdiye Johnson haricinde kişisel olarak, Ulusal Yönetimi tarafından terk edilmiş Grev Komitesi geri çekilmeye başladı.

Yazar: D.R. O’Connor Lysaght

Çevirmen: Özgenur İpekçi, İlker Aydın, Saffet Yalçın, Umut Devrim Çelik

Kaynak: https://libcom.org/library/1919-story-limerick-soviet

Bunları da beğenebilirsin Çevirmenin diğer yazıları