Yalan Fabrikası – Bölüm 6

Carey McWilliams, Uppie ve Downey’den, Jambon ve Yumurta’dan, Earl Warren ve C.M.A.’dan beri gözünü Whitaker ve Baxter’ın üstünde tutmuştu. The Nation‘ı, Whitaker ve Baxter hakkında bir yazı yayınlamaya ikna etmeye çalıştı. Editör Harold Field yazıyı en kısa sürede yazmasını istedi ancak McWilliams onu oyaladı; San Francisco’ya gitmesi ve “gerçekleri bulması” gerektiğini söyledi.

Whitaker ve Baxter için bir röportaj hazırladı. “Sorular ciddidir ve dikenli değildir” diye söz verdi. “Gerçekten yanıltıcı olmaya çalışmıyorum; sadece merak ediyorum.” Onlarla tanıştı. Onları beğendi. Siyasi gündemlerine katılmıyordu ve dahası, işlerinin demokrasi için kötü olduğunu düşünüyordu. Röportajın son halini yazdı ve 1950 yılının Mayıs ayında Whitaker ve Baxter’a bir taslak gönderdi. Okudular ve birkaç küçük meseleyi düzelterek değişiklikler yaptılar ama revize edilmiş bir taslaktan dolayı hayal kırıklığına uğradılar.

Whitaker, McWilliams’a “Gerçekte senin tasvir ettiğin şeytani karakterler değiliz.” dedi. McWilliams, “Hayal kırıklığına uğradığınız için hayal kırıklığına uğradım” diye yanıtladı. “Bu işlerle ilgili umabileceğimiz ya da bekleyebileceğimiz en iyi şeyin hat safhada iyi niyet, nesnel doğrulara uyumluluk ve adil davranmanın bazı temel taşlarına uygun davranmak olabileceğine katılmıyor musunuz?”

“Whitaker ve Baxter Hükümeti”, Nation’da, Nisan ve Mayıs 1951’de üç bölüm halinde yer aldı. Whitaker ve Baxter McWilliams’a şöyle yazdı: “Her ikimiz için de öyle görünüyor ki, siz bizi savunmayı bırakmamışsınız. Whitaker ve Baxter adını yaralayacak hiçbir şey yapmamışsınız. Her şey düşünülmüş, bu yazı için çok uğraş verilmiş. Çok minnettarız Carey.” dediler.

Whitaker ve Baxter, McWilliams’ın onlardan farklı kurallarla oynadığını anlamıştı. Kolaya kaçmamıştı. Onlara saldırmamıştı. Açıklamasını zamana yaymıştı. Bir düşman icat etmemişti. Bağlam dışı sözler söylememişti. Hiçbir şey uydurmamıştı. O yalan söylememişti.

McWilliams, The Nation’da “Kaliforniya’nın gerek işçi gerek liberal kesimlerinde Whitaker ve Baxter adı insanları sinirlendirir.”, demişti. “Ancak insanlara nasıl ulaşılacağını iyi bildiklerini kabul etmek gerekir. Doğru, harcayacak çok paraları vardı ama rakipleri de her zaman parasız insanlar değildi.” Örneğin sendikaların ne kadar parası olduğundan bahsetti. Öte yandan McWilliams, Whitaker ve Baxter’ın ellerinde çok fazla güç topladığına inanıyordu. A.M.A. için “başta lobici olarak gösterilen doktorların kamu sağlığı için seferber savaşçılar gibi gösterildiği bir siyasi metin” yazdığını söylemişti. Bu inanılmaz bir şeydi. Ayrıca tehlikeli bir şeydi. “Bu, uzmanca bir siyasi yönetim; bu, Whitaker ve Baxter hükümeti.”. Bu, bugün mevcut olan yönetim şeklinin ta kendisi.

Yayınlanan yazı etkisini göstermişti. 1952’de, bir dizi doktor A.M.A.’dan istifa etmişti. Harvard’daki Tıp profesörü ve Massachusetts General Hospital’daki tıp şefi James H. Means, artık “kamu refahına aykırı ve değersiz” olduğunu düşündüğü bir faaliyeti desteklemek için aidat ödemek istemediğini açıkladı.

Sonraki sonbaharda A.M.A., Whitaker ve Baxter’ın ayrılmasına karar verdi. Kuruluşun tarafsız kimliği korunmak zorundaydı. Whitaker ve Baxter itiraz etmediler ve Eisenhower-Nixon için çalışmaya başladılar.

 

Yazar: Jill Leopore

Çevirmen: Büşra Tatoğlu

Kaynak: https://www.newyorker.com/magazine/2012/09/24/the-lie-factory

Bunları da beğenebilirsin Çevirmenin diğer yazıları